De drie Santinnen, Brugge
Prijskaarten, ff. 373, 375, 1691 / 1693
f. 375
Prys kaert voor den 22 July 1691.
Wat zedelycke deught gheeft iemandt grooten luyster,
die minst uytschynend is en woont ghelyck in ’t duyster
’t ghewoonelyck ghetal van reken achtmael thien,
moet dese schoone deught den klaeren dagh doen zien.
ick hebbe nu de kaert eerst met de vraegh’ begonnen,
als driftigh, om te zien die deught haer waerde Ionnen:
want dat een ieder wist’ wat voordeel dat zy baert,
wat onghemack, wat twist wat onrust dat zy spaert,
elck zoud’ begeerigh zyn, om dese te verkryghen;
dogh ‘k zal het ov’righ van haer’ eyghendommen zwyghen:
op dat een grooter gheest zoud’ brenghen aen den dagh,
’t gonn’ ick in dit gheval, niet kan, noch doen en magh.
en midts dat ieder gheest heeft zyn’ byzond’re driften,
elck kan uyt deze vraegh, de blomm’ of ‘t gruys uyt ziften;
dat is hy magh zyn werck doen gheestelyck verstaen,
of wel (maer stightighlyck) daer in een kluchtie slaen.
ghy kont het wit op d’een’ of d’and’re wyze treffen,
Schryf wel, want t’is haest tydt, om ‘t prinsdom te verheffen.
Stelt viermael voor u slot, ter plaetze daer men placht:
die deught heeft mins beslagh, en maekt een man gheacht.
belieft een liedeken, of kort, of langh te maeken,
wat dat ons meest bederft, en ons schynt best te smaeken?
het kny-dicht, als den mey wordt dan op’t werck ghestelt,
en ’t is den derden prys, met d’and’re med’ ghetelt.
f. 373
Prys kaerte teghen den 25 9bris [november] 1691.
De wispelduerigheydt der hedens-daeghsche zaeken,
doet schynen elcken dagh, de werelt nieuw te maeken;
want ieder ooghenblick een uur vermind’ren doet,
en zoo den dagh begint, haer tot den auondt spoedt,
die zigh verandert, en door zyn’ veranderinghen,
brenght oock veranderingh in alderhande dinghen:
zoo dat hier niet en is stantvastigh onberoert,
als d’onghestaedigheydt, die alles omme voert.
indien den gryzen tydt zyn hooft quaem op te steken,
geen plaetse zaegh het, of twaer’ uyt zyn plaets gheweken.
t is ‘s menschen zinn’lyckheydt, die dit te weghe brenght,
dogh Godt den heere weet, waerom hy zulckx ghehenght:
maer ’t gonn’ meer wonder is, en doorgaens veel ziet pleghen,
is, dat den mensch tot quaet meer is, als goedt gheneghen;
’t is waer dat al zyn doen maer tot drye zaeken streckt,
hy wordt door eer’ of baet, of door vermaek verweckt;
maer als hy ’t eene meer, als ’t ander moest beooghen,
daer grypt hy dickwils mis, en wordt alzoo bedroghen.
weirt broeders dit ghebreck, ick brengh’ u heden stoff’;
Schryf: van all’ d hoven, welck is ons t voordeelighst hof?
’t ghetal van achtmael thien, uw’ reghels wezen moeten,
’t vermaek, de baet’ of d’eer’ dat zal u werck verzoeten
dat viermael in u werck, tot slot dees reghel zweeft:
dit is den hof, die ons het meeste voordeel gheeft.
en om zwaermoedigheydt uyt onzen gheest te Iaeghen,
wilt zinghen: wat voor vel wordt meest van al gheslaeghen?
en als ghemaekt zal zyn het knye dicht, naer ghewoont,
drye pryzen naer verdienst ulieden werck bekroont.
f. 373
Prys kaert teghen den 8 9bris [november] 1693.
’T is eygen aen den mensch in al vermaek te zoeken,
al is het in de konst, of in gheleerde boeken;
een’ leeringh, of vermaen, die met bevalligheydt
tot laeten of tot doen wordt iemandt voor gheleydt,
is altydt aenghenaem: dit heeft my aenghedreuen,
om nieuwe stoffe tot de dicht-konst uyt te gheuen.
der reken tachtentigh, zal wezen het ghetal
waer in dat elck poet, door reden toonen zal
wat dat een Jonghman meest tot trouwen kan beweghen?
de vraegh is van het liedt: waer toe dat meer gheneghen
ghetrouwde vrouwties zyn, of tot een gierigh man
of die zigh met den dranck te veel verblyden kan?
d’uytspoorigheydt van t een en t ander is te myden,
maer zinght ons wat van twee een vrouwe lieft kan lyden,
en naer het knye ghedicht uw’ gheest ghetoetsteent heeft,
men aen die ’t beste schryft verdiende prysen gheeft.
NB Hier is geen stokregel gegeven.
Voltooid 21 oktober 2025.
Adriaan van der Brugghe 