De drie Santinnen, Brugge
Prijskaarten, ff. 367-369, 1687
f. 367
Sommighe prys kaerten waer op dese voor-reden voeght
Hier hebt ghy tydt verlies, om tydt te doen verliesen,
voor die wel knollen voor Citroenen wilt verkiezen,
en spillen uwen tydt met beuzel marterye,
met vlieghen, als de spinn’; maer niet ghelyck de bye
tot voordeel, honingh gaert en was voor haer en ander’:
dit werck en noodingh streckt tot schaede van malkander.
men biedt u prysen, maer den tydt de waere prys
tracht m’ u t’ ontfutselen: dus Joncheydt zyt ghy wys,
Schuwt die vergaederingh; dat maer de malle gecken
hun door het mom-ghetuygh van konste laeten trecken;
men oeffent daer geen konst, maer smoort die door den dranck,
en zoo als van een uyt-gheblaezen keirs, de stanck
en vuyle waessem blyft, zoo blyft voor u niet over,
naer tydt en konst verlies, als een verwelckte lover
van wilde lauwerier, of redenlooze lof:
uw’gheest is al te scherp, hun Oordeel al te grof,
om van Apollos zangh pans wilt-zangh t’onderscheyden;
als m’ u zoo roept tot konst, ’t is om tot dranck te leyden:
dogh hebt ghy tydt, en zyt met lust en gheest begaeft,
‘k en raed u niet dat ghy uw’ gaef in d’ aerd’ begraeft;
maer die zoo t’ oeffenen, dat uwe bezigheden,
naer heys van uwen roep, niet met de voet vertreden
en worden; gheeft uw’ gheest met ouerschot van tydt,
haer’ uytweydinghe, toont dat ghy niet dom en zyt:
dit echter moet gheschien, niet in een zwaetel-kaemer
maer in u stil vertreck; dat zal veel aenghenaemer
en heerelycker voor de konst en maeker zyn:
’t verschilt zoo veel, als bier, van kostelycken wyn.
men trock my daer wel eer tot twee verscheyden reyzen,
maer tweemael heb ick oock daer weten uyt te deyzen;
hoe wel ick wenschte, daer noyt by te zyn gheweest:
dogh beter eens ghezont, als dan men noyt gheneest.
Prys kaerte vyt ghegheuen door A. vander brugghe prince der drye Sanctinnen ter bescherminghe van JonckheerAdriaen Blomme Oudt–Burghmeester van’t Brughsche vrye, tegen den 13 July 1687.
Weckt uwe gheesten op, zoetvloyende poeten,
terwyl de snelle faem het g’heele landt doet weten,
dat in de brughsche stadt de reden-konste woont
ghelyk zy eertydts haer t’ athenen heeft vertoont.
laet momus boos ghebroedt die naer ghewoonte laeken;
wie kan een goede zaek door woorden ergher maeken?
’t is waer ’t misbruyck daervan, en keur’ ick niet voor goedt;
daerom wie drincken wilt uyt d’hyporéne vloedt,
f. 368
en magh zoo dierbaer nat niet schaedelyck besteden;
dat is niet schryuen van satyrsche dertelheden,
of door een schamper dicht, bevlecken Iemandts naem,
zulckx maekt de reden-konst by veel onaenghenaem.
dogh onze lofbaer’ ghild’ heeft daer in geen behaeghen,
ick weet, daer is niet een, die daer af schuldt moet draeghen
maer elck heeft zyn vermaek in iedt dat leert en sticht
daerom verzoek ick nu myn’ broeders een ghedicht;
Schryft wel op deze vraegh, een ieder zal u pryzen:
wat dat ons dickmaels doet een onrecht oordeel wyzen,
in reken achtmael thien moet u ghedicht bestaen,
laet uw’verheuen gheest tot op parnassus gaen:
de stoffe, zoo my dunckt kan ons veel voordeel gheuen
daerom verlangh ick zeer om die te zien beschreuen;
de tweemael thienste reeck dat die dees woorden heeft
daerom is’t datmen veel een onrecht oordeel gheeft.
en dat tot viermael toe, wilt dan oock mede bringhen
een geestigh liedeken, want ick bemin’ het zinghen,
dat uwe zangh godinn’ daer in ons hooren laet
waer in dat het gheluck van ieder mensch bestaet,
dan zal men noch een vraegh voor ‘t kniedicht vooren legghen;
op dat men magh van u met een goedt oordeel zegghen,
dat in de poësie ghy wel ervaeren zyt:
drye pryzen zyn ghereet, voor die hem ’t beste quyt.
f. 368
Prys kaert teghen den 21en 10bris [december] 1687.
Poëten scherpt nu eens uw’ wel-begaefde zinnen:
toont dat ghy op een nieuw met liefde gaet beginnen
te oeffenen de konst, van phoebus eerst gheteelt,
waer op zoo menigh kloeck verstant heeft zoet ghespeelt.
den tydt die noodight u; den windt en stuere vlaeghen,
die schynen ons van straet, naer’t reden-huys te Iaeghen,
om daer ghezaementlyck iedt zoets te brenghen voort,
het gonn’ vermaeken kan ’t ghemoedt van die het hoort:
daer is welsprekentheydt in haeren throon te vinden,
daer ziet men, naer de konst de woorden t zaemen binden,
daer hoort men, wat den vorst van Lottheringhen doet,
hoe dat hy staegh zyn zweert bemorst met ’t turcksche bloedt,
wat slaeghen dat hy wint, wat steden hy verovert,
en dat de zeghen-godt met Lauwerier beloovert
’t doorluchtigh edel-hooft, en and’re fraeyigheydt,
wordt in ons’t’ zaemen-komst gheschreuen en ghezeydt:
dogh om dat nieuwe stoff’ schynt nieuw vermaek te gheuen,
verzoeken wy van u een nieuwe vraegh beschreuen,
in reken achtmael thien: wat is de hoop en wensch
(ick meene tydelyck) van Jeder sterf’lyck mensch?
laet uw verr’-ziende gheest hier op een weynigh letten,
en elcke twintighste, wilt deze reke zetten:
dit is in’t tydelyck de hop’ van ieder een.
brengh med’ een liedeken, en, maekt het groot of kleen,
f. 369
ghelyck het u bevalt, wy zyn daer med’ te vreden
behoudens dat ghy zinght: wat vreught en zoetigheden
dat ons Musica gheeft, en haere nuttigheydt,
midts van rethorica zy zuster wordt ghezeydt?
elck ghilde-broer magh dan een knie-ghedight verwachten;
’t is altydt loffelyck, naer eer’en prys te trachten.
Schep moedt en thoont dat ghy de reden-konst bemindt:
drye pryzen zyn ghesont voor die ze deughdigh wint.
Voltooid 13 september 2025.
Adriaan van der Brugghe 