Bruiloftsdicht, ff. 226-228, 1687
f. 226
Vereerdicht op d’Echtverzaeminghe van
Mr. Joannes Kelderman fs den ervaeren mr.
Cornelis met Joffr. Catharina de vooght. 1687
door der drye Sanctinnen Ghilde
Den dwingher van de gôon, en kleenen liefde Stooker,
die minneschichten draeght in Zyn vergulden kooker,
wierdt laetst door Jupiter ghedaeght voor ’t hemelrecht,
om dat een ieder daer, veel t zynen laste zeght.
apoll’ die teghen danck, door liefde wierdt ontsteken,
quaem d’eerste van dit wicht zyn’ klachten uyt te Spreken;
en zeyd’ Ò donder godt! daer d’aerde vooren beeft,
ziet of uw’ godd’lyckheydt geen groote reden heeft,
om dezen cupido (een kindt zoo onervaeren,
en zoo vermeten, dat hy niemandt weet te Spaeren,
iae zelfs de goden niet) t’ontnemen Zyne macht,
die door zyn onverstant altydt veel onheyl bracht;
hy kent geen tydt of Stondt, geen oudt of Ionghe Iaeren,
hy doet de vyanden zoo wel als vrienden paeren:
want Scylla kreegh door hem, haers vaeders vyandt lief;
achilles al te zeer polixena verhief,
meer als zyn legher zelfs, ’t welck naer den zeghen wachte,
ziet waer dien kleenen guyt zoo braeuen kryghsman brachte!
en waer’ het daer med’ al! maer neen hy is zoo Stout,
dat hy natuur’ ten trots haer orden wederhoudt:
want biblis wierdt verlieft op caunus haeren broeder,
en mirrha zocht de plaets, die toequaem aen haer’ moeder;
dogh zoo ick voorder Sprak, het waere tydt verlies,
want heel de werelt tot ghetuygh’ ick daer van kies’:
ghy zelue weet daer af. hy meende noch te S[p]reken,
maer ’t heeft Jupyn belieft, Zyn reden af te breken,
f. 227
en zeyde, ‘t is ghenoegh; maek slechs maer u besluyt.
dus phoebus weer begon: ‘k verzoeke dat dien guyt,
die door verblindtheydt heeft zoo vele quaet bedreuen,
geen meester meer en blijf, maer dat hem word’ ghegheuen
een vooght, die hem bestiert: Jupyn zeyd’ dat ’t Zoo Zy,
‘k begeer’ dat cupido ghestelt word’ in vooghdy’:
de reden Zal Zyn’ vooght, en meesteresse wezen,
die hem ghestaedigh Zal Zyn’ lesse vooren lezen.
het vonnis zoo gheuyt tot last van Cupido,
wierdt door mercurius, dien snellen hemels bô
benéen op d’ aerd’ ghebracht, en ’t was tot elckx ghenoeghen,
men Zagh daerom niet min de lieuen t’ zaemen voeghen,
want Esculapius, apollos liefste kindt,
ghetroffen door de minn, heeft zyne vooght bemindt.
de reden, liefd’ en deught, als die te zaemen woonen,
wie kan een houwelyck of echt volmaekter toonen?
dit hebt ghy bruydegom betoont door uwe trouw’,
wanneer ghy hebt de vooght ghekozen tot uw’ vrouw’:
al waert ghy zeer verlieft, en vierighlyck ontsteken,
noyt hebt ghy losselyck uyt ’t deughden padt gheweken:
zoo dat ick zegghen durf’ u ziende doen aldus,
dat ghy verdiendt den naem’ van Esculapius:
want ghy niet min als hy mooght roemen van een’ vaeder,
die in de reden konst, en heel-konst beyd’ te gaeder
door g’heel de Stadt en ’t landt behaelt heeft zulck een naem,
dat hy ghevoert wordt, opde vleughels vande faem.
heer bruydegom, met recht, mooght ghy u dan verblyden;
’t gheluck voorwaer, dat lacht u toe van alle Zyden.
ghy Ziet uw’ lieue bruydt, Jonckvrouwe Catharyn,
die wilt door echte trouw’ uw’ troost en hulpe zyn:
haer lieuelyck ghelaet, volmaekt door eerbaer wezen,
en ’t gonn’ ghy ouer langh uyt duyst hebt uytghelezen,
betoont u dat ghy diep in haeren boezem Staet,
en dat Zy’t geëren al, om uwe minn’ verlaet.
Joannes Kelderman, zeght zy in haer’ ghedachten,
wil ick voortaen als vooght en liefsten man gaen achten;
ben ick zyn’ ziel vooghdess’, hy is myn’ ziele vooght;
hy draeght my liefde toe, die wordt hem oock betooght.
zoo wordt de liefde Steets gheoeffent door twee lieuen,
zoo Zal dit lieue paer malkander gaen gherieuen:
het echte trauw verbondt dat blyft zoo ongheschendt,
zoo kryghtmen zeghen, door dit heiligh Sacrament;
zoo wordt de zuyvre minn’ in zoeten bandt ghebonden,
dien bandt dat is de vooght, van godt ons toeghezonden,
op dat geen vuyl beiagh, ons’ reyne Ziel besmett’,
zoo wordt aen cupido zelfs dese wet ghezet:
wel aen dan heyl ryck paer, den hemel wil u gheuen,
dat ghy hier hondert iaer, in vreught mooght t’zaemen leuen.
en ghy, ô Ionghe bruydt, tot volheydt van ghenucht,
wensch’ u het eerste iaer, een aenghenaeme vrucht,
die u in plaets van vooght, zal moghen moeder nomen;
dat zyn de vruchten die van Zulcke boomen komen.
wy wenschen u dan t’ zaem’ gheluck en zaeligheydt,
en dat godt eens voor u Zyn hemelryck bereydt,
f. 228
al waer ghy komen zult, wil maer standtvastigh blyuen,
ghedenckt die Schoone Spreuck, en wilt die diepe Schryuen
in u ghemoedt en hert, als gh’ u in droefheydt vindt,
peyst altydt t gaet voor by, want die hier lydt verwindt.
dit is den tytel van ons’ weerde drye Sanctinnen,
wiens ghild uw’ vaeder noch betoont zeer te beminnen,
waer hy eens prins af was. heer bruydegom en Bruydt,
ontfangh dit dicht in danck, ’t is t’uwer eer’ geuyt
Commentaar
- Dit is een bruiloftsdicht ter gelegenheid van het huwelijk van Joannes Kelderman en Catharina de Vooght in 1687.
- Joannes Kelderman is de zoon van Cornelis Kelderman. Cornelis Kelderman was ooit prins bij de Drie Santinnen en een beroemd dokter in stad en land.
- De kamer van de Drie Santinnen is rond 1470 opgericht.
Voltooid 12-12-2024
Adriaan van der Brugghe 